ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಯ ಆಕ್ರಂದನ

ಗಡಿಯಾರಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ದೂರವಾಣಿಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ,
ಜೊಳ್ಳುಸುರಿಸುತ್ತಾ ಬೊಗಳುವ ನಾಯಿಯ ಸುಮ್ಮನಿರಿಸಿ,
ಶಹನಾಹಿಯ ಮೌನವಾಗಿರಿಸಿ ಮತ್ತು ತಬಲವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡಿ
ಶವವನ್ನು ಹೊರತೆಗೆಯಿರಿ, ಅಳುವವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬರಲುಬಿಡಿ.

ಏರೋಪ್ಲೇನ್ಗಳು ಶೋಕತಪ್ತವಾಗಿ ಮೇಲೆ ಸುತ್ತುತ್ತಿರಲಿ,
ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಅವನು ಸತ್ತ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಬಿತ್ತರಿಸುತ್ತಾ.

ಬಾತುಕೋಳಿಯ ಬಿಳಿಕತ್ತಿಗೆ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿ,
ಸಂಚಾರಿ ಪೋಲೀಸ್ ಕಪ್ಪು ಖಾದಿ ಗ್ಲೋವ್ ಧರಿಸಲಿ.

ಅವನು ನನ್ನ ಉತ್ತರ, ನನ್ನ ದಕ್ಷಿಣ, ನನ್ನ ಪಶ್ಚಿಮ, ಮತ್ತು ನನ್ನ ಪೂರ್ವ,
ನನ್ನ ವಾರದ ಉದ್ಯೋಗ ಮತ್ತು ನನ್ನ ರವಿವಾರದ ವಿರಾಮ,
ನನ್ನ ಮದ್ಯಾಹ್ನ, ನನ್ನ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ, ನನ್ನ ಮಾತು, ನನ್ನ ಹಾಡು;
ನಾನು ಪ್ರೀತಿ ಅಮರ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದೆ: ಅದು ತಪ್ಪಾಯಿತು.

ಆ ತಾರೆಗಳು ಈಗ ಬೇಡವಾಗಿವೆ; ಎಲ್ಲವೂ ಹೊರಹಾಕಿ,
ಚಂದ್ರನನ್ನು ಕಟ್ಟಿಡಿ ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡಿ,
ಸಾಗರವನ್ನು ಬರಿದಾಗಿಸಿ ಮತ್ತು ಕಾಡನ್ನು ಸ್ವಶ್ಚಗೊಳಿಸಿ;
ಇವುಗಳಿಂದ ಈಗ ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನವೂ ಇಲ್ಲ.

(ಮೂಲ ಕವಿ: ಡಬ್ಲ್ಯೂ. ಎಚ್. ಆಡೆನ್ )

ನವ ಕಾವ್ಯದ ಕೈಪಿಡಿ

1. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕಾವ್ಯವನ್ನರಿತಾಗ, ಅವನಿಗೆ ತೊಂದರೆಗಳು ಖಚಿತ.
2. ಅವನೊಂದು ಕವಿತೆಯೊಂದಿಗೆ ಬದುಕಿದಾಗ, ಅವನು ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಸಾಯುತ್ತಾನೆ.
3. ಅವನು ಎರಡು ಕವನಗಳೊಂದಿಗೆ ಬದುಕಿದರೆ, ಅವನೊಂದು ಕವನಕ್ಕೆ ನಂಬಿಕೆದ್ರೋಹವೆಸಗುತ್ತಾನೆ.
4. ಅವನೊಂದು ಕವನ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಅವನೊಂದು ಮಗು ಕಡಿಮೆ ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.
5. ಅವನೆರಡು ಕವಿತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿದರೆ, ಅವನೆರಡು ಮಕ್ಕಳು ಕಡಿಮೆ ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.
6. ಅವನು ಬರೆದ ಹಾಗೆ ತಲೆಗೆ ಕಿರೀಟ ಧರಿಸಿದರೆ, ಅವನನ್ನು ಗುರುತಿಸಬಹುದು.
7. ಅವನು ಬರೆದಂತೆ ಕಿರೀಟ ಧರಿಸದಿದ್ದರೆ, ಯಾರಿಗೂ ಅಲ್ಲ ಅವನಿಗೇ ಮೋಸಹೋಗುತ್ತಾನೆ.
8. ಅವನು ಕವಿತೆಯೊಂದಿಗೆ ಕೋಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಅವನು ಗಂಡಸರ ತಿರಸ್ಕಾರಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತಾನೆ.
9. ಅವನು ಕವಿತೆಯೊಂದಿಗಿನ ಕೋಪ ಮುಂದುವರೆಸಿದರೆ, ಅವನು ಹೆಂಗಸರಿಂದ ತಿರಸ್ಕಾರಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತಾನೆ.
10. ಅವನು ಜನರ ಮುಂದೆ ಕಾವ್ಯವನ್ನು ಜರಿದರೆ, ಅವನ ಶೂ ತುಂಬ ಹುಚ್ಚೆಯಿರುತ್ತದೆ.
11. ಅವನು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಕಾವ್ಯ ತೊರೆದರೆ, ಅವನಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಅಧಿಕಾರವಿರುತ್ತದೆ.
12. ಅವನ ಕವಿತೆಗಳ ಹೊಗುಳು ಭಟ್ಟನಾದರೆ, ಅವನು ಮೂರ್ಖರು ಇಷ್ಟಪಡುವಂತಾಗುತ್ತಾನೆ.
13. ಅವನ ಕವಿತೆಗಳ ಹೊಗಳುತ್ತಾ, ಮೂರ್ಖರನ್ನು ಇಷ್ಟಪಟ್ಟರೆ, ಅವನು ಬರೆಯುವುದು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಾನೆ.
14. ಅವನ ಕವನಗಳಿಂದಾಗಿ ಅವನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಾತೊರೆದರೆ, ಅವನು ಬೆಳದಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಕತ್ತೆಕಿರುಬನಂತಾಗುತ್ತಾನೆ.
15. ಅವನು ಕವಿತೆಗಳ ಬರೆಯುತ್ತಾ, ಸಹಚರನ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಹೊಗಳಿದರೆ, ಅವನಿಗೆ ಸುಂದರ ಸಂಗಾತಿಯಿರುತ್ತಾಳೆ.
16. ಅವನು ಕವಿತೆಗಳ ಬರೆಯುತ್ತಾ, ಸಹಚರನ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಬಹಳವಾಗಿ ಹೊಗಳಿದರೆ, ಅವನು ಸಹಚರನ ಸಂಗಾತಿಯನ್ನು ಸೆಳೆಯುತ್ತಾನೆ.
17. ಅವನು ಬೇರೆಯವರ ಕವಿತೆಯನ್ನು ತನ್ನದೆಂದರೆ, ಅವನ ಹೃದಯ ದ್ವಿಗುಣಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
18. ಅವನು ಅವನ ಕವಿತೆಗಳ ನಗ್ನವಾಗಿರಲು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಅವನಿಗೆ ಸಾವಿನ ಭಯ ಕಾಡುತ್ತದೆ.
19. ಅವನಿಗೆ ಸಾವಿನ ಭಯ ಕಾಡಿದರೆ, ಅವನ ಕವನಗಳಿಂದಾಗಿ ಅವನು ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆ.
20. ಅವನಿಗೆ ಸಾವಿನ ಭಯವಿರದಿದ್ದರೆ, ಅವನ ಕವನಗಳು ಅವನನ್ನು ಉಳಿಸಬಹುದು, ಇಲ್ಲಾ ಉಳಿಸದಿರಬಹುದು.
21. ಅವನು ಕವನ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸದರೆ, ಅವನು ಸತ್ವವಿಲ್ಲದ ಉತ್ಕಟಾಕಾಂಕ್ಷೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಿಂದು, ಬಿಳಿ ಹಾಳೆಗಳಿಂದ ಮುದ್ದಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

(ಮೂಲ ಕವಿ: ಮಾರ್ಕ್ ಸ್ಟ್ರಾಂಡ್ )

ಕೊಳಕು ಕೋಣೆ

ಕೊಳಕು ಕೋಣೆ

ಈ ಕೋಣೆ ಯಾರದೇ ಆಗಿರಲಿ,
ಅವರಿಗೆ ನಾಚಿಕೆಯಾಗಬೇಕು!
ಅವನ ಕಾಚಾ ಲ್ಯಾಂಪಿನ ಮೇಲೆ ತೂಗಾಡುತ್ತಿದೆ,
ಅವನ ಕೋಟು ಆಗಲೇ ತುಂಬಿರುವ ಚೇರಿನಲ್ಲಿದೆ,
ಅದು ಸಾಕಷ್ಟು ಕೊಳಕಾಗಿ, ಕರೆಕಟ್ಟುತ್ತಿದೆ,
ಅವನ ದಿನನಿತ್ಯ ಬಳಸುವ ಪುಸ್ತಕ ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಸಿದ್ದಾನೆ,
ಅವನ ಸ್ವೆಟರ್ ಪ್ಲೋರ್ ಮೇಲೆ ಎಸೆದಿದ್ದಾನೆ,
ಅವನ ಕರ್ಚೀಫ್ ಹಾಗು ಲೇಸನ್ನು ಟಿವಿ ಅಡಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ,
ಅವನ ಪ್ಯಾಂಟುಗಳನ್ನು ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ಬಾಗಿಲ ಮೇಲೆ
ನೇತಾಕಿದ್ದಾನೆ.
ಅವನ ಎಲ್ಲ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಕಪ್ಬೋರ್ಡ್ ಒಳಗೆ ತುರುಕಿದ್ದಾನೆ,
ಅವನ ವೆಸ್ಟಕೋಟನ್ನು ಹಾಲ್ ನಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ,
ಹರಿ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಹಲ್ಲಿ, ಅವನ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದೆ,
ಮತ್ತು ಅವನ ದುರ್ನಾತ ಬೀರುವ ಹಳೆಯ ಸಾಕ್ಸ್ ಗೋಡೆಗೆ ಸಿಲುಕಿಸಿದ್ದಾನೆ.
ಈ ಕೋಣೆ ಯಾರದೇ ಆಗಿರಲಿ,
ಅವರಿಗೆ ನಾಚಿಕೆಯಾಗಬೇಕು!
ಚಂದು, ಚೆಲುವ, ಸಿದ್ದು ಅಥವಾ...ಹೋಯ್?
ನೀವು ನಂದೇ ಅಂತೀರಾ? ಓಹ್, ಗೆಳತಿ,
ಅದಕ್ಕೇ ಸಾಕಷ್ಟು ಪರಿಚಯವಿರೊ ಜಾಗದಂತೆ ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು!

(ಮೂಲಕವಿ: ಶೆಲ್ ಸಿಲ್ವರ್ಸ್ಟೀನ್ )

ನಿನ್ನ ಹೃದಯ ಜೊತೆಗೊಯ್ಯುವೆ

ನಿನ್ನ ಹೃದಯ ಜೊತೆಗೊಯ್ಯುವೆ ( ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿರಿಸಿ )
ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿರಲು ಅಸಾಧ್ಯ ( ನನೋಗುವ ಕಡೆಯಲ್ಲಾ ನೀನೂ ಹೋಗುವೆ, ಗೆಳತಿ;
ನಾ ಮಾಡಿದ ಪ್ರತಿ ಕಾರ್ಯವೂ ನಿನ್ನ ಕಾರ್ಯವೆ, ನನ್ನ ಸಖಿ )
ಭಯಪಡುತ್ತೇನೆ
ವಿಧಿಯಿಲ್ಲ ( ನೀನೇ ನನ್ನ ವಿಧಿ, ಸಂಗಾತಿ )
ನನಗಾವ ಪ್ರಪಂಚವೂ ಬೇಡ ( ನೀನೇ ನನ್ನ ಸುಂದರ ಪ್ರಪಂಚ,
ನೀನೇ ಸತ್ಯ )
ಮತ್ತು ಆ ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಅರ್ಥವಿದ್ದರೂ ಅದು ನೀನೇ,
ಹಾಗೇ ಆ ಸೂರ್ಯನು ಯಾವಾಗಲೂ ಹಾಡುವ ಹಾಡು ಸಹ ನೀನೇ.

ಇಲ್ಲಿದೆ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದ ತಂಬಾ ಆಳವಾದ ಗುಟ್ಟು,
( ಇಲ್ಲಿದೆ ಬದುಕೆಂಬ ಮರದ ಬೇರಿನ ಬೇರು ಮತ್ತು ಮೊಗ್ಗಿನ ಮೊಗ್ಗು
ಮತ್ತು ಆಕಾಶದ ಆಕಾಶ; ಅದು ಆತ್ಮ ನಂಬುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ
ಅಥವಾ ಮನಸ್ಸು ಮುಚ್ಚಿಡುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ )
ಮತ್ತು ಇದೇ ಆ ಅದ್ಭುತ ಆ ತಾರೆಗಳನ್ನು ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಾಗಿಸಿದ್ದು.
ನಿನ್ನ ಹೃದಯ ಜೊತೆಗೊಯ್ಯುವೆ ( ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿರಿಸಿ )

( ಮೂಲಕವಿ: ಇ ಇ ಕುಮ್ಮಿಂಗ್ಸ್ )

ಆಫ್ರಿಕಾ ಮಕ್ಕಳು

ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಮಂದಿ,
ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬ ಸುಧಾರಣೆಗಾಗಿ ಮತ್ತೆ
ಮುಂಜಾವಿನ ಅದೃಷ್ಟದ ಕೋಳಿಕೂಗು
ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಂಬಲಿಸುತ್ತೇವೆ.
ಹಸನ್ಮುಖರಾಗಿ, ಕ್ಷಿಪ್ರಗತಿಯ ಲಯಕೆ ಕುಂಡಿ ತಿರುಗಿಸಿ ಕುಣಿಯುತ್ತೇವೆ.

ದೇಶದೆಲ್ಲೆಡೆಗೆ ನಾವು ಜೀವ ತುಂಬುತ್ತೇವೆ,
ಎಲ್ಲವೂ ಧೂಳಬ್ಬಿರುವ ಈ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲೇ ಆಗುತ್ತದೆ,
ನಾವು ಕಂಬಳಿಗಾಗಿ, ಕೂಳಿಗಾಗಿ ಹೊಡೆದಾಡುತ್ತೇವೆ,
ಪುಟ್ಟ ತಂಗಿಯ ಜೀವಕ್ಕಾಗಿ, ಅವಳಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಾಗ
ಆ ನಿರ್ಜನ ಪೊದೆಗಳ ಮೂಲಕ ಬೆನ್ನಮೇಲೊಯ್ಯುತ್ತೇವೆ.
ಮತ್ತು ಅವಳು ಹಾಗೆ.

ನಮಗೆ ಸಾವು ಗೊತ್ತಿದೆ,
ಅದೊಂದು ಸೊಂಬೇರಿ ಕಳ್ಳ,
ನಮ್ಮ ಅಮ್ಮನನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತುಂಡು, ತುಂಡಾಗಿ ಕಬಳಿಸುತ್ತದೆ.
ನಾವವಳ ಬಿಸಿಯಾದ ಮೈಯನ್ನು ಸವರುತ್ತಾ,
ಸುತ್ತಲೂ ಸ್ವಶ್ಚವಾಗಿಡಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತೇವೆ.
ಮತ್ತೆ ಅದು ಕಿರುಚುತ್ತಾ ನಮ್ಮನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತದೆ.

ಆದರೂ ನಮಗೆ ಮಾತಾಡಲು ಶಕ್ತಿಕೊಡಿ,
ಆಗ ನಾವು ನಮ್ಮ ಕರುಳಿಂದ ಹಾಡುತ್ತೇವೆ.
ನಂಬಿಕೆ, ಎಷ್ಟೋಸಾರಿ ಇವನೊಬ್ಬನೇ,
ನಮ್ಮ ಹೆಸರುಗಳ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡವನು.

ನಾವು ಬಲ್ಲೆವು, ಆ ಬೆಂಕಿಯ ಚೆಂಡು ಸೂರ್ಯ
ಸ್ಥಬ್ಧ, ಭೀಕರ ಬಯಲಲ್ಲಿ ಸುಡುವ ಬಿಸಿಲಿಂದ ಕರಗುವ ದಿನ,
ಹೇಗೆ ತೂಗಾಡುವನೆಂದು,

ನಾವು ಈ ಧೂಳಿನಲ್ಲೇ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತೇವೆ,
ಆ ನಿರ್ಭಯ ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಅಡಿಯಲ್ಲೇ.

(ಮೂಲಕವಿ: ನಿಕೋಲ್ ಬಿಯೋಚಾಂಪ್ )

ತಪ್ಪೊಪ್ಪಿಗೆ

ಕವನ ಬರೆಯುವುದೇಗೆಂದು ನನಗೆ ಖಂಡಿತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ,
ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಇತರರ ಕವನಗಳ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮೊದಲ ಸಾಲುಗಳನ್ನು
ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಗಮನಿಸುವೆ,
ಕವನ ಹೇಗೆ ಶುರುಮಾಡುತ್ತಾರೆಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯುವ ಆಸೆಯಿಂದ
ಕಳ್ಳ ಬೆಕ್ಕಿನಂತೆ ತುಸು ತೆರೆದ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಹೊಂಚಿಹಾಕಿ ನೋಡುವೆ.
ನಂತರ ಅವರ ಕವನ ರಚಿಸುವ ಬಗೆಯನ್ನು ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಇಣುಕಿ ನೋಡುವೆ,
ಅವರು ಪದಗಳ ಸಾಂಗತ್ಯ ಸಾಧಿಸುವ ಪರಿಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವೆ,
ಪದಗಳ ಕೆಣಕುವುದನ್ನು, ಜೊತೆ ಸೆಣಸಾಡುವುದನ್ನು, ಪಳಗಿಸುವುದನ್ನು,
ಹೆಕ್ಕಿ ಪೋಣಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಅದರ ಸೌಂದರ್ಯ ಸವಿಯುವುದನ್ನು,
ಮೊದಲು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ, ನಂತರ ತೀವ್ರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ,
ದಯವಿಟ್ಟು ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸಬೇಡಿ, ನಾನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಇರುವುದಿಲ್ಲ,
ಅವರು ಆ ರೊಮಾಂಚನದ ಅನುಭೂತಿ ಪಡೆಯುವ ಕ್ಷಣದವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲಿರುವೆ,
ಆಮೇಲೆ ಆ ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿಯಿಂದ ವಾಪಸ್ಸಾಗುವೆ,
ರವಿಯ ಕಿರಣಗಳಾಗಷ್ಟೇ ಧರೆಗೆ ಚುಂಬಿಸುತ್ತಿದ್ದವು,
ಮುಂಜಾವಿನ ಮುಂದಿನ ಕೆಲಸದ ಸಲುವಾಗಿ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪೆನ್ಸಿಲ್ ಹಿಡಿದು,
ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯಿಂದ ನಡೆದು ಬಂದೆ.

( ಮೂಲ ಕವಿ: ಗಿಲಿಯನ್ ವೆಗನರ್ )